Posted on May 14th, 2008 in Other
มีคำถามมาถึงผม ว่าผมเขียนบล็อกนี้เพื่ออะไร มุ่งหวังอะไรกันแน่ รวมทั้งมันยาวมาถึงหน้าที่การงานของผมไปอีกด้วย ซึ่งอาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่ประการใด ก็ไม่รู้ แต่ผมเอง ก็ขอแสดงความเป็นบล็อกเกอร์ของผมด้วยครับ ดังนั้นกรุณาอ่านและทำความเข้าใจ เยี่ยงปัญญาชน ด้วยครับ
Posted on May 1st, 2008 in General
สำหรับเหล่าคนทำเว็บ รวมทั้งบล็อกเกอร์อย่างเราๆ ท่านๆ ก็ควรจะต้องรู้เหมือนกันนะครับ เกี่ยวกับแนวทางในการเก็บข้อมูลต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ เพื่อเป็นการปฎิบัติตาม พรบ.ความผิดทางคอมพิวเตอร์ฯ ที่มีการประกาศใช้แล้ว รวมทั้ง พรบ. ใหม่ที่จะออกมาด้วย นั่นคือ พรบ.ข้อมูลส่วนบุคคล ครับ
ซึ่งไอ้เจ้าพรบ.หลังนี้ แม้ว่าจริงๆ แล้วอาจจะดูไม่เกี่ยวกับเราเท่าไหร่ เนื่องจากประเด็นของการร่าง พรบ.ฉบับนี้ เท่าที่ผมทราบมาคือ ป้องกันการนำเอาเบอร์มือถือ ที่อยู่ หรือข้อมูลเราไปขายให้กับ บริษัทขายประกัน หน้าเงินทั้งหลาย ที่มักจะโทรมาหาเราเพื่อขายประกัน ครับ
แต่แน่นอนว่า มันควบรวมไปถึงข้อมูลของผู้ใช้งาน อินเตอร์เน็ตด้วย เช่น IP Address, ชื่อ login, username รวมทั้งข้อมูลต่างๆ ที่ผู้ใช้งานมากรอกในเว็บไซต์เราด้วยครับ ดังนั้น ก็ควรรู้ไว้ครับ
สำหรับท่านที่สนใจก็คลิกดาวน์โหลดได้ตามรายการด้านล่างเลยครับ
1. พรบ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล
2. แนวทางปฎิบัติตามกฏหมายการเก็บข้อมูล ฯ สำหรับผู้ดูแลและพัฒนาเว็บ
แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วขอเอ่ยถึงพวกขายประกันหน่อยเหอะครับ เหอๆ พวกนี้เนี่ย ทำไมชอบโทรมากวนใจจริงๆ บางค่ายโทรมาแล้วซ้ำๆ อยู่นั่นล่ะ เหอๆ
บางทีผมบอกว่า ไม่เอาครับ ก็ชักแม่น้ำทั้งห้ามาเลย บางทีก็มีประโยคที่ไม่น่าพิสมัยออกมาเช่น
“แค่วันละบาทเองนะคะ คุณมอมแมม ไม่น่าจะไม่มีจ่ายนะ” อืมม หาว่ากระผมไม่มีเงินจ่าย ทั้งที่แค่วันละบาท แต่ดันไม่คิดว่า แค่ผมพูดไปคำเดียวว่า ไม่เอา ทำไมไม่เข้าใจกันเลยเหรอ
“มันเป็นอนาคต ที่อะไรอาจจะเกิดขึ้นได้นะคะ พรุ่งนี้คุณอาจจะโดนรถชนก็ได้” อืมม รู้ว่าจะขายไม่ได้ เลยแช่งมันซะเลย
“น้องไม่ลองฟังข้อเสนอก่อนหรือคะ ไม่รับฟังความคิดเห็นคนอื่นเลยเหรอเนี่ย” อ้าว ผมรับฟังความคิดเห็นนะครับ แต่ผมมีสิทธิ์ ที่จะไม่ฟังคำโฆษณาไม่ใช่เหรอครับ
“พอดีเราเห็นข้อมูลของคุณที่เข้ามากรอกในเว็บของเรา” บ้าเหรอครับ ผมไม่เอาเบอร์ไปกรอกอะไรมั่วขนาดนั้นเด้อ เพราะขนาดไม่ว่าเพื่อนผม พี่ที่ office ยังรู้เลยว่า ผมไม่ค่อยให้เบอร์ใครหรอก เพราะมือถือผมไม่ค่อยพก ส่วนมากให้ติดต่อทางเมล์
ส่วนวิธีแก้เผ็ดของผมเหรอครับ ถ้าโทรมา แล้วบอกให้จบไม่จบ ง่ายๆ ครับ ผมก็จะบอกไปว่า
“ไหนคุณช่วยอธิบายรายละเอียดให้ผมฟังหน่อยได้ไหม ขอแบบละเอียดๆ นะ”
แล้วก็เอามือถือวางไว้หน้าคอมฯ ครับ เราจะได้ยินเสียงแว่วๆ เบาๆ อยู่ราวๆ ห้านาทีโดยเฉลี่ยครับ อิอิ
ผมเชื่อว่า การพูด 5 นาทีเนี่ย เปลืองน้ำลายเอาเรื่องครับ อย่างน้อยก็หมดแรงโทรไปกวนคนอื่นๆ ได้อีกหลายนาที บางครั้งเจอยาวนับสิบนาทีไม่จบกรมธรรพ์ ก็มีครับ
ใครจะเอาวิธีนี้ไปใช้มั่ง ไม่สงวนสิทธิ์ครับผม
ปล.เหมือนนอกเรื่องไปมากมาย