ขณะที่เดือนที่แล้ว ผมนั่งบ้างานตั้งแต่เช้า ยันค่ำ ยันเช้าในบางวัน ติดตามข่าวสารทุกวัน
ข่าวหนึ่งที่อ่านได้ "น้ำป่าถล่มอ่างขาง"
ผมเองอ่านได้ด้วย และรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนคนนึง ที่สนิทกัน ที่เคยเดินป่า เคยเหนื่อย เคยนั่งกินข้าว เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน
ตั้งแต่สมัยเรียน จนจบทำงานแล้ว ก็ยังได้แวะไปกวนเจ้าเพื่อนคนนี้อยู่บ้าง
ซึ่งเมื่อมีเพื่อนๆ สอบถามมา ผมเอง ก็ยังยิ้ม ตอบไปอย่างกวนๆ ตามนิสัยว่า มันคงไม่เถลไถลที่ไหนนะ
สองวันต่อมา สิ่งที่เห็นมันทำให้ผมยิ้มไม่ออก
ไอ้เทือง คือ 1 ในผู้สูญหาย
ความรู้สึกมันแว๊บเข้ามาว่า นั่นคงไม่ใช่ คงเข้าใจผิด
แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่
ผ่านไปสิบห้าวันกับการรอคอยข่าวจาก เพื่อนๆทีมค้นหา ที่ยกกันไป
(เสียใจที่มีลาพักร้อน 15 วัน แต่ไม่มีเวลากระดิกไปช่วย )
พร้อมกับสิ่งที่ต้องรอคอยต่อคือ ผล DNA
และนั่น ไม่มีสิ่งที่พลิกโผ ไม่มีปาฏิหารย์ ไม่มีอะไรที่ย้อนกลับมาเหมือนก่อน
ไอ้เทือง เพื่อนผู้มีรอยยิ้ม จากเราไปเสียแล้ว
ณ วันนี้ ในเมื่อมันไม่มีปาฏิหารย์ แล้ว
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังมีเสมอ มานั่นคือ
รอยยิ้มที่จริงๆ ใจ ของไอ้เทือง ในใจของเพื่อนๆ ทุกคน ตลอดเวลา ...
และตลอดไป....
ขอให้เพื่อนจงหลับใหล อย่างมีความสุขนะ....
ลาก่อน....
